Dokonując analizy zagadnienia występowania tzw. sztucznych warunków gospodarowania, warto wspomnieć, iż temat ten powrócił do oceny przez Trybunał Sprawiedliwości UE.
W dniu 05 czerwca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał postanowienie pod sygn. akt I GSK 1486/22, kierując pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Pytanie odnosi się do pojęcia „korzyści”, które to pojęcie jest kluczowe dla zarzutu stworzenia sztucznych warunków.
Pytanie to brzmi następująco:
„Czy użyty w przepisach art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. L 95/312 z dnia 23.12.1995 r.) oraz art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L 2013.347.549)
zwrot „korzyści” należy interpretować w ten sposób, że oznacza on nieprzyznanie lub wycofanie całej płatności wynikającej z sektorowego prawodawstwa rolnego, czy wyłącznie tej części płatności, która wynika ze stworzenia sztucznych warunków”.
Powyższa potrzeba dodatkowej analizy przez organ sądownictwa UE, wyniknęła z tego, iż w latach 2010 – 2013, gdy Komisja UE, dokonywała kontroli wydatkowania przyznawanych krajom członkowskim funduszy, uznała, że pojawiają się przypadki, w jakich beneficjenci takich funduszy w sposób sztucznych układają określone stosunki prawne wyłącznie w celu otrzymania środków, które w normalnych warunkach, nie byłyby im przyznane. To nienależna lub nadmierna „korzyść” stanowiła jedyny cel tworzenia sztucznych warunków. A zatem to pojęcie stanowi swoisty klucz zarzutu.
Obecnie pozostaje nam wyczekiwać na odpowiedź, jaką TSUE powinno sporządzić w powyższym zakresie.